च छ ज झ ज

एबीपी माझासाठी तसं फारसं लिखाण होत नाही. ठरवून कित्तेकदा लिहीलेले लेख अर्थवट सोडून दिलेत.  लिंक लागत नाही. माझासाठी लिहीताना फार दडपण असल्यासारखं वाटत राहतं.  असं का होतं माहित नाही. पण तरी हातावर मोजता येतील इतक्या वेळा माझा साठी ब्लॉग लिहीलेत. ते मलाही फारसे आवडलेले नाहीत. पण हा ब्लॉग आवडला होता. तो रविवारचा दिवस होता. अनिष वेबला त्याचं काम करत बसला होता. बाहुबलीनं इतकी कमाई केली वगैरे बातमी समोर होती. त्याला म्हटलं, ब्लॉग लिहून देऊ का.. खूप चालेल. त्यानं पटकन दे म्हणून सांगितलं. घाईघाईत हॉ ब्लॉग आटोपला. त्याला मेल केला. मेघराज सरांना फोनवरुन कळवलं. आणि ब्लॉग वेबसाईटवर आला. अपेक्षा होती की हा ब्लॉग वायरल होईल. पण अपेक्षेप्रमाणे चालला नाही. म्हणजे इतर ब्लॉग आणि पोस्टच्या तुलनेने चांगलाच चालला. पण मनासारखा चालला नाही. त्यामुळे हा ब्लॉग लिहूनही मजा आली नाही. हा ब्लॉग न चालण्याचं कारणही अपेक्षित होतं... त्याचं टायटलमुळे ब्लॉग चालला नाही. बाहुबली हीट झाला.. पण त्याच्यावरचा ब्लॉग जोरदार आपटला. टायटल होतं कटप्पाने बाहुबलीला नाही मारलं ...

त्यानं फोन स्विच ऑन केला. आताशा दोन आठवडे निघुन गेले होते. तो भानावर आला होता. पण राग काही शमला नव्हता. चुकून कुठंतरी व्यक्त होऊ म्हणून त्यानं व्हॉट्सअप, फेसबुकवरचा स्टेटसही अपडेट केला नव्हता.  रागाच्या भरात तिला फोन लावू म्हणून मुद्दाम फोनमध्ये बॅलन्सही भरला नव्हता. सगळं काही जाणीवपूर्वक. जाणूनबुजून.  आज काही ती फोन करणार नाही. त्याला खात्री होती. दोन आठवडे फोन बंद ठेवल्यावर ती कशाला आपल्याला करेल फोन?  तिलाही आला असेलच की राग.  आपण करावा का तिला फोन? तिला बिचारीलाही आपल्यासारखंच वाटत असेल ना? एकटं एकटं.  बट व्हाय शूल्ड अलवेज आय? हा विचार खाटकन त्याच्या डोक्यात शिरला.  तिला फोन करण्याचा विचार त्यानं सोडून दिला. स्वतःला उगाचच कशात तरी गुंतवून घ्यावं.. त्यानं ठरवलं.  पण कशात जीव गुंतवावा या विचारात असतानाच… फोन वाजला… रिंगटोन होती… मी मज हरपून.. बसले गं.. आशा ताईंच्या आवाजातलं गाणं.. सखी मी मज हरपून…. बसले गं.. सुरु होण्याआधीचं त्यानं तप्तरतेनं फोन रिसिव्ह केला…  कानाला लावला.. फोन आलाच तर काय बोलायचं आणि काय नाही… हे ...

त्यानं तिला फोन लावला..रिंग वाजत राहली. शेवटी ऐकू आलं...नो आन्सर. पुन्हा फोन लावला. पुन्हा तेच. प्रयत्न सुरुच राहिले. अखेर तो वैतागला. वैतागून त्यानं प्रयत्न करणं सोडून दिलं. फोन दिसणार नाही अशा ठिकाणी ठेवला. वैतागलेलं मन स्थिर होण्यात काही काळ गेला. शांत होण्यासाठी पुस्तक हातात घेतलं. तो पुस्तकात लक्ष केंद्रीत करू लागला. पण नजर सारखी फोनकडेच जाई.. अस्वस्थता स्थिर राहू देईना. फोन स्विच ऑफ करण्याचा विचार त्याच्या मनात येऊन गेला. मरु दे..तो मनाशीच पुटपुटला. हातातलं पुस्तक टेबलवर आटपलं आणि फोन तिथंच ठेवून तो निघून गेला. परत आला तेव्हा तिचा मिस कॉल होता... त्यानं लगेचंच कॉल बॅक केला… यावेळी रिंग वाजली… नो आन्सर ऐकू येण्याच्या काही क्षण आधी तिनं फोन उचलला.. ती- काय रे.. फोन करत होतास? तो - हो.. ती - बोल.. काय झालं? तो - काही झाल्यावरच फोन करायला हवा का? ती - तसं नाही.. पण ३० मिस कॉल होते.. म्हणून म्हटलं.. तो - बोलावसं वाटत होतं.. ती - अच्छा..बोलं ना तो - पण आता नाही वाटतंय बोलावंस ती - का? तो - वेळ टळून गेली आता ती - सॉरी अरे, फोन सायलेन्ट...

त्याच्या वाढदिवसा निमित्ताने.. खाजगीतलं चव्हाट्यावर…. शुभेच्छा रे भावा ---------------- हाय गुरू. हे काही पत्र वगैरे नाहीये. पण तू बर्थडेला लिहीलेलं पत्र भारी होतं. खूप लोकांना आवडलं ते. मलाही प्रचंड आवडलं. मला खरं तर भिती वाटायची की त्या तूझ्या ब्लॉगमध्ये मलाही लिहीशील काहीतरी आणि लाज काढशील माझी. पण तसं काही केलं नाहीस. जाणिवपूर्वक तसं सगळं लिहीणं टाळलंस तू, हे ही लक्षात आलं. थँक्यूंच म्हणायला हवं. असो.                  खरं तर बर्थडेच्या दिवशीच तूला एक सविस्तर पत्र लिहीणार होतो, पण मग ते कृतज्ञता वगैरे केल्यासारखं वाटलं असतं तूला, म्हणून थांबलो आणि नाही लिहीलं. तू त्या ब्लॉगमध्ये आपली पहिली भेट कुठे झाली ते मेन्शन केलंयस. पण आपली दुसरी भेट केव्हा झालेली, ते नाही आठवत आहे मला. तूला आठवतंय का…. ते आठवण्याच्या नादात मला बाकीचं बरंच काही आठवतंय. म्हणजे आपण एकदा वांद्र्याच्या त्या गार्डनमध्ये बसलेलो. तुझे बाबा तुला हॉस्पिटलमध्ये नोकरी बघत होते वगैरे म्हणून तू फ्रस्टरेट झालेलास आणि बरंच काही बोलत होतास. सगळं कळत असूनही...

24 वर्षांपूर्वी जन्मलो. आम्ही राहायला जोगेश्वरीला. ती आईची तिसरी वेळ होती. 8 वर्षांचा गॅप. 83 नंतर डिसेंबरच ते 1991 साल. त्या हॉस्पिटलचं नाव रचना वगैरे होतं असं बाबा सांगतात. मरोळला कुठंतरी ते हॉस्पिटल आहे. मी जाऊन शोधलंही. मला नाही सापडलं. ती शुक्रवारची रात्र होती. मी येण्याचे इन्डिकेशन्स देत होतो. बाबा आईला घेऊन रचनात पोहोचले.  शनिवारची ती पहाट. मला बाहेर काढण्याचे प्रयत्न सुरु झाले. पण ते यशस्वी ठरत नव्हते. शेवटी डॉक्टरांनी सिझरिंग करायचं ठरवलं. अखेर कैचीने नाळ कापली गेली. आई मोकळी झाली. मी रडू लागलो. दोन मुलींनंतर मुलगा झाला.. याचा कोण आनंद झाला असेल नै त्या वेळी बाबांना. दोन मुलींनंतर 8 वर्षांनी मुलगा झाला. दोन्ही बहिणींना ही भाऊ मिळाला म्हणून आनंद झालाच असेलच नै. मला तीन आई होत्या. आई..ताई.. आणि माई. आई मला मारायची. ताईही मारायची. माई मारणं टाळायची. बाबांनी फार मारलं नाही. पण जेव्हा मारलं तेव्हा वळ उठले. ताई-माई व माझ्यात जनरेशन गॅप. त्यामुळे आमच्यात म्हणाव्यात अशा गप्पा..चर्चा किंवा तत्सम झालंच नाही. झाली ती भांडणं. एकीशी भांडायचं..दुसरीनं मिटवायचं. एवढंच का...

तेव्हा ऑफिस गुरुतेंगबहाद्दूर स्टेशनच्या अगदी जवळ होतं . पण आम्ही किंग्स सर्कलला उतरून तिथनं चालत ऑफिसला जायचो . 10 मिनीटं लागायची . कधी एकटा . तर कधी मित्रांसोबत . आत्तापर्यंत केलेल्या नोकऱ्यांमध्ये सगळ्यांत लांब असलेली ही नोकरी . एलिक्झर डिझाईन्स . ही अॅड एजेन्सी सोडून आता जवळपास वर्ष होईल . नव्हे वर्ष झालं . 2014 च्या लोकसभा आणि राज्यसभेच्या निवडणूकांची फ्रीलान्स कामं संपली होती . मंकरंद आणि मी आम्ही दोघेही आता मोकळे झालो होतो . त्यात निखिल शिंदे हा आमचा कॉलेजमधला मित्र . त्याला महानगरपालिकांच्या निवडणूकांसाठी कँम्पेनिंग करायला टीम हवी होती . ते काम करावस वाटतं होतं . पण वेळ जुळून येत नव्हती . दरम्यान , मकरंदला एक स्टोरी आठवली . अँन्थन चेकॉव्हची . मकरंद कॉलेजमध्ये असताना त्यानं पैसा वसूल या एकांकीकेत काम केलेलं . पैसा वसूल चं संपादन तेव्हा इरावती कर्णिक आणि अद्वैत दादरकर ने केलं होतं . या एकांकीकेची शॉर्ट फिल्म करुयात का असं मकरंद ने विचारलं . तासभर फोनवर एकमेकांशी...